Een dagje Dierenpark Amersfoort

We hadden afgelopen weekend een leuk uitje op de planning. We zijn naar Dierenpark Amersfoort geweest, waar een speciale Basenji-meeting was. Onze hond Charlie is een Basenji (van oorsprong een Afrikaans ras) en dit zou ons debuut worden bij zo’n evenement. Nog niet eerder hebben we zoveel Bassies, zoals ze ook wel worden genoemd, bij elkaar gezien. Een stuk of 30 in totaal! We waren heel erg benieuwd hoe Charlie zou reageren. Sinds ze het nest heeft verlaten heeft ze geen Basenji’s meer gezien.

Charlie is heel nieuwsgierig en tot nu toe tegen elke hond lief geweest. Uitdagen, dat kan ze wel heel goed. Iets wat typisch is voor het ras is dat ze veel met hun poten doen. Als ze wil spelen dan ‘slaat’ ze met haar voorpoot. Of als ze het idee heeft dat ze niet in beeld is (tijdens het eten bijvoorbeeld) dan raakt ze je zachtjes aan met haar pootje. Zo ontzettend schattig. Ik herinner me nog dat we voor het eerst bij de fokker op bezoek gingen. We hadden nog nooit een Basenji gezien. Het was precies op de dag dat de puppy’s opgehaald werden door hun nieuwe baasjes. Toen de laatste vertrokken was, had de fokster het even moeilijk. Logisch, ze was 8 weken lang dag en nacht met de kleintjes bezig geweest. De moederhond zat op een stoel naast haar, en voelde het aan. Ze legde haar pootje op de arm van Gini, om haar te troosten. Dat was echt ontroerend, menselijk bijna. Toen wisten we meteen dat deze honden bijzonder zijn.

Ze staan ook bekend om hun mega-eigenwijze karakter. Je moet als baasje echt weten waar je aan begint. Wij vinden het prachtig en zouden nooit meer anders willen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat we (zeker in het begin) echt wel eens met onze handen in het haar zaten. Een Basenji opvoeden (voor zover mogelijk dan😉) is geen makkelijke taak.

Meteen toen we aankwamen bij de dierentuin, maakt Charlie vriendjes. Om ons heen werd er ook wel wat gemopperd en gesnauwd tussen sommige honden onderling, maar bij ons verliep alles gladjes. Na de groepsfoto gingen we het park in. In groepjes of apart. Gedurende de hele dag kwamen we baasjes en Basenji’s tegen. Het viel andere bezoekers ook wel op dat er iets gaande was. Op een gegeven moment kwam er een stel naar ons toe. Of ze ons iets mochten vragen. Ze vroegen zich af of er iets speciaals aan de hand was. We vertelden dat we een Basenji-wandeling hadden, en dat er zo’n stuk of 30 door het park liepen. Ze moesten lachen, ze dachten eerst dat ze iedere keer dezelfde hond tegenkwamen met steeds andere baasjes.

Het werd nog wel even spannend. Toen we bij de bruine beer achter een grote glazen ruit stonden, kwam hij (of zij, zover reikt mijn kennis van beren niet) recht op ons aflopen. Eenmaal aangekomen bij het glas zag ze Charlie aan als een lekker tussendoortje en viel aan. Charlie schrok en gilde, waarna ik nog harder gilde en per ongeluk op haar pootje ging staan, waardoor het volume van Charlie nog wat opgeschroefd werd. Alle mensen om ons heen stonden een beetje verbouwereerd te kijken. Het was vast een komisch maar ook bizar tafereel. We zijn maar snel doorgelopen, het voelde behoorlijk ongemakkelijk. Je snapt dat we de glaszetter van het park eeuwig dankbaar zijn. Zonder zijn degelijke werk was Charlie in een berenmaag beland.

Het viel ons op dat (praktisch) iedereen in het park zeer ontspannen en relaxed was. Op den duur zaten we even uit te rusten (het was best warm) toen een familie voorbij liep die totaal vertederd raakte door Charlie. Snap ik hoor, ze windt iedereen zo om haar pootje.

Moe en voldaan stapten we aan het eind van de middag weer in de auto richting huis. Charlie viel meteen in slaap, uitgeput door alle indrukken. Het was een memorabele dag. Op meerdere fronten😊

PS: Vind je het leuk om iets meer te weten te komen over de Basenji? Kijk dan dit filmpje eens:

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *